Τα νέα μας

Τα απίστευτα 2χρονα και η κοινωνικοποίηση τους

Παιδιά που μόλις συμπλήρωσαν το δεύτερο έτος της ηλικίας τους: Αεικίνητα, εύστροφα, με ικανότητες που πολλές φορές μας εκπλήσσουν! Η κοινωνικοποίηση τους είναι ιδιαίτερα σημαντική, τόσο για την ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη όσο και για την εύρυθμη καθημερινότητα ολόκληρης της οικογένειας.

          Προσεγγίζοντας το θέμα μέσα από απλά παραδείγματα, θα βρούμε τρόπους επικοινωνίας με το παιδί, που θα βοηθήσουν να μην μετατραπεί μια φιλική επίσκεψη σε δράμα και η παιδική χαρά σε αρένα!


Η Κοινωνικό-συναισθηματική του Ανάπτυξη

Ας δούμε σε πρώτη φάση τι να περιμένουμε από ένα παιδί σε αυτή την ηλικία:

  • Αντιλαμβάνεται βασικές έννοιες σχετικές με το περιβάλλον του, το χώρο και το χρόνο (πρόσωπα, αντικείμενα, μέρη του σώματος, χωρικές έννοιες, μέρα-νύχτα, πρωί-μεσημέρι-απόγευμα-βράδυ).
  • Εκτελεί σύνθετες οδηγίες ( π.χ. Πάρε το ποτήρι και ακούμπησε στο τραπέζι).
  • Σχηματίζει ολοκληρωμένες προτάσεις και κάνει διάλογο.
  • Του αρέσει να τραγουδά και να χορεύει.
  • Παίζει κυρίως μόνο του, αλλά του αρέσει να βρίσκεται με παιδιά.
  • Εμπλέκεται σε συμβολικό παιχνίδι (π.χ. Κούκλες, κουζινικά, αυτοκίνητα, εργαλεία του μάστορα /γιατρού).
  • Δείχνει διάθεση για ανεξαρτησία, θέλει να κάνει πράγματα μόνο του.
  • Κατανοεί κανόνες οριοθέτησης, γίνεται όμως ιδιαίτερα αντιδραστικό.


Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες στιγμές που φέρνουν τους γονείς σε αμηχανία, σχετικά με την κοινωνικοποίηση του παιδιού τους?


Παράδειγμα 1

''Η οικογένεια περιμένει φίλους στο σπίτι. Χτυπά το κουδούνι και στα πρώτα λεπτά από την είσοδο των καλεσμένων , το παιδί γίνεται απόμακρο , ενώ ζητά επίμονα την απομάκρυνσή τους''.

  • Είναι σημαντικό να έχουμε ενημερώσει το παιδί για την άφιξη των καλεσμένων, για τη διάρκεια παραμονής τους και για το τι θα συμβεί.
  • Φροντίζουμε το παιδί να είναι ξεκούραστο ώστε να μην επηρεάζεται η συμπεριφορά του από υπερένταση.
  • Αποφεύγουμε να το πιέζουμε να πλησιάσει και να μιλήσει αν δεν το επιθυμεί, δίνοντας του την εναλλακτική να παραμείνει στο δωμάτιο του και να παίξει ανενόχλητο.
  • Δίνουμε στο παιδί την ευκαιρία να εκφράσει το λόγο που το οδηγεί σε αυτή τη συμπεριφορά. Η απάντηση μπορεί να είναι κάτι πολύ διαφορετικό, από το οτι απλά ντρέπεται.
  • Εξηγούμε ότι οι καλεσμένοι είναι φίλοι της οικογένειας και δεν πρόκειται να φύγουν, οριοθετώντας έτσι τις απαιτήσεις του.
  • Δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο να νιώσει το παιδί άνετα και να πλησιάσει από μόνο του.
  • Αποφεύγουμε να το βομβαρδίζουμε με ερωτήσεις, δίνοντας του την ευκαιρία να εκφραστεί όπως επιθυμεί.
  • Διατηρούμε την ψυχραιμία μας και ως γονείς ακολουθούμε μια κατεύθυνση, ώστε να χειριστούμε το συμβάν.


Παράδειγμα 2

''Στην καθιερωμένη βόλτα στην παιδική χαρά, το παιδί μας επιτίθεται σε κάποιο άλλο παιδάκι. Φωνές, κλάματα και γονείς σε πανικό !!! ''.

  • Διερευνούμε τα αίτια που οδηγούν το παιδί να συμπεριφερθεί επιθετικά (π.χ. δυσκολία στην επικοινωνία, άγχος, κτητικότητα για κάποιο παιχνίδι  κλπ), παρατηρώντας προσεκτικά τις συνθήκες.
  • Ενημερώνουμε το παιδί για τη βόλτα στις κούνιες και για το πώς παίζουμε όμορφα εκεί (εστιάζουμε πάντα στη θετική συμπεριφορά).
  • Διατηρούμε την ψυχραιμία μας και φροντίζουμε για τη σωματική ακεραιότητα και των δυο παιδιών που εμπλέκονται στο συμβάν.
  • Σε χαμηλούς τόνους εξηγούμε στο παιδί μας ότι τέτοια συμπεριφορά δεν είναι επιτρεπτή, δείχνοντάς του μια επιτρεπτή συμπεριφορά για να χειριστεί την κατάσταση.
  • Δεν σχολιάζουμε υποτιμητικά το παιδί μας στους γονείς του άλλου παιδιού, επειδή νιώθουμε ενοχές.
  • Λαμβάνουμε υπ' όψη ότι ένα παιδί που επικοινωνεί λεκτικά, δεν συνεπάγεται ότι γνωρίζει βασικούς κοινωνικούς κανόνες. Σε αυτό θα το βοηθήσουν οι γονείς του. (π.χ. Δεν αγκαλιάζουμε ασφυκτικά-  χαιρετάμε από απόσταση.  Δεν τραβάμε από το χέρι - Συστηνόμαστε και καλούμε στο παιχνίδι. Δεν πειράζει αν κάποιο παιδάκι δεν θέλει να παίξει μαζί μας τώρα-Ίσως παίξουμε αργότερα. Μοιραζόμαστε τα παιχνίδια.)
  • Δεν μας αποθαρρύνει η συμπεριφορά του παιδιού μας. Συνεχίζουμε να επισκεπτόμαστε τις κούνιες. Μπορούμε ακόμα και να το εντάξουμε σε κάποια ομάδα συνομηλίκων, για να ενισχυθεί κοινωνικά.

Για να ''ξεκλειδωθεί'' ένα παιδί και να νιώσει αυτοπεποίθηση στη συναναστροφή του, τόσο με άλλα παιδιά όσο και με ενήλικες, χρειάζεται χρόνος, κατανόηση, υπομονή, θετική ενίσχυση και πολλές πολλές  βολτούλες!!!


Καρρά Χριστίνα
Εργοθεραπεύτρια

Μοιράστε το άρθρο: